روزگار عجیبی شده، گاهی در اندیشه یک سری خاطرات گذشته، لبخندی بر روی لبانت نقش می‌بندند و پس از چند دم، اخمی خواهی کرد که این اندیشه‌ها تنها خاطراتی از گذشته است.

گاهی فکر می‌کنم برخی براستی شگفت انگیز هستند، چرا که برای دوستی خود، تاریخ آغاز و پایان می‌نویسند... همین که زمانش فرا رسید، دکمه‌ای را فشار می‌دهند که بله ... این هم پایان دوستی ما بود.

خارج از غرور و مغرور بودن، از جمله افرادی هستم که برای دوستی و البته دوستانم بسیار ارزش قائل هستم و با همه قدرت کوشش کرده‌ام در دوستی بهترین باشم... هر چند شاید در این امر موفق نشده باشم.

و اما نمی‌دانم برخی چگونه به همین آسانی می‌توانند ارتباط خود را پایان دهند و هیچ یک از خاطرات گذشته آنها را آزار ندهد.

و در پایان، من برای آن دسته از افرادی که همچنان نقش دوست را برای من بازی می‌کنند و در کنار من هستند، آرزوی موفقیت می‌کنم و دستان آنها را بیش از پیش می‌فشارم و اما آن دسته از افرادی هم که گمان می‌برند دوستی بی‌ارزش است و نقشی در زندگی نخواهد داشت... برایشان همانند گذشته آرزوی آینده‌ای نیک و پر از شادی می‌کنم.

به یاد یکی از گفته های خودم: کسی با ارزش است که دوستان با ارزشی داشته باشد و کسی با ارزش‌تر است که دوست با ارزشی باشد :)

برای همه دوستان با ارزش خودم آرزوی سلامتی دارم.

پ.ن: همه شما کاربران گرامی از دوستان گرامی و مهربان من هستید که در سال اخیر در کنار این تارنما بوده و ما را یاری کردید.

کامیاب و سربلند باشید
یاعلی